Sloopbestek – Stadsarchief Delft
Sloop van de Hippolytuskerk, voorportaal zonder deuren en ramen, 12 mei 1974, foto Jan van der Heijden (TMS 110577)

Sloop van de Hippolytuskerk, voorportaal zonder deuren en ramen, 12 mei 1974, foto Jan van der Heijden (TMS 110577)

Sloop van de Hippolytuskerk, kapitelen tussen het bouwafval, 12 mei 1974, foto Jan van der Heijden (TMS 110567)

Sloop van de Hippolytuskerk, kapitelen tussen het bouwafval, 12 mei 1974, foto Jan van der Heijden (TMS 110567)

12 mei 2019:

Sloopbestek

Enigszins verstopt in de inventaris van het archief van de St.-Hippolytusparochie zit een map met gevoelige materie. Het dossier gaat over de locatie Voorstraat oostzijde: ‘Stukken betreffende de sloop van het kerkgebouw, 1973-1974.’ Hierin bevindt zich onder meer het sloopbestek van de Hippolytuskerk.

De kogel was in 1971 al door de kerk. De katholieke kerk in Delft moest bezuinigen en koos onder luid protest voor het afstoten van het door Pierre Cuypers ontworpen gebouw aan de Voorstraat. Parochianen hielden een openluchtmis voor behoud van de kerk, maar wisten het besluit niet tegen te houden. Het chagrijn nam toe toen de kerk twee jaar lang leeg stond en er geen koper kwam opdagen. In 1973 toonde de gemeente interesse, maar eiste deze wel dat de locatie kaal werd opgeleverd. Het moest duidelijk zijn dat het kerkbestuur zélf de beslissing tot sloop nam.

In het najaar van 1973 was het sloopbestek gereed. De omschrijving van de werkzaamheden is overduidelijk: ‘Slopen tot maaiveldhoogte: de kerk, de toren, de sacristie, de doopkapel en de doopkamergang tussen kerk en pastorie.’ Het terrein moest worden opgeleverd als een geëgaliseerde zandvlakte. De kerk was nog niet ontmanteld. Het sloopbedrijf moest roerende goederen intact laten: de Angelusklok, het natuurstenen wijwatervat, de plavuizen – die laatste overigens alleen als ze herbruikbaar waren. Voorwerpen als de credenstafel, de preekstoel, lampen, reliëfs en het marmeren altaarblad zou het kerkbestuur tijdig verwijderen. Mocht het sloopbedrijf nog iets van ‘oudheidkundige waarde’ tegenkomen, dan moest dit bij het kerkbestuur afgegeven worden.

Zelfs na de sloop hield de kerk de gemoederen bezig. Krantenlezers vroegen zich af waarom de inventaris ‘tegen weggeefprijzen’ van de hand was gedaan. Van de veertien kruiswegstaties konden er slechts acht gered worden. Op initiatief van Stichting Kerkelijk Erfgoed Delft worden deze momenteel gerestaureerd. En tot op de dag van vandaag tasten oud-parochianen in het duister over bijvoorbeeld de preekstoel en koperen verlichtingsarmaturen. Volgens de archiefbronnen moest er goed voor worden gezorgd, maar waar ze in de praktijk gebleven zijn?

Inloggen
Share
Tweet
Share